Pattaravalan さんのプロフィールไดอารี่เด็กหญิงเริงเมืองフォトブログリストその他 ツール ヘルプ

ไดอารี่เด็กหญิงเริงเมือง

กลับมาเป็น "แมวจรจัด" อีกครั้ง

星座

読み込み中...

天気

読み込み中...
使用中のカテゴリはありません。
全 12 枚中 1 枚目
他のアルバム (46 件)
11月3日

เปน..สาว...สารพัดขี้....

ไม่ได้อัพเดทมานานมากๆๆๆๆๆๆ

แต่พอคิดจะอัพเดท  ก้อกลายเป็น การเข้ามาบ่นๆ และระบายๆๆ  นู่นนี่
ตามประสา  ชะนี ขี้บ่น
ตอนนี้ทำงานอยู่ที่เดิม
ทำมาได้จะปีแระ.. มีมิตรเท่าๆ เดิม แต่ศัตรูเพิ่มขึ้นมากมาย
555 จะไม่ให้เพิ่มได้ไง
ก้อทั้ง  ขี้วีน  ขี้ด่า  ขี้นอย  ขี้เหน็บแนม  ซะขนาดนี้

ไม่ได้เคยไว้หน้าอินทร์หน้าพรหม 
หัวหงอกหัวดำ  กรูมิโปรด กรูวี๊ดแหลก..
ยังดี เค้ายังเอ็นดูอยู่บ้าง เลยยังทำงานมาได้ถึงทุกวันนี้

นิสัยแบบนี้  อย่าลอกเลียนแบบนะทั่นผู้ชม   โคตรจะนิสัยไม่ดี

ช่วงนี้ ขี้นอย  ขี้รำคาญ ขี้หงุดหงิด ขี้เหงา ด้วยตะหาก
ใครมางอแงใส่  ใครมางี่เง่าใส่  ไม่ได้อย่างใจนิดนึงก้อ
หงุดหงิดๆๆ  รำคาญๆๆๆ
ยังดีอยู่บ้าง  ตรงที่ไม่ได้วีนแตกใส่ใครไปซะทั้งหมด
จะปรี๊ดก้อต่อเมื่อ.... มันสุดทน แล้วจริงๆ

เช่น...เร็วๆ นี้ มีชายหนุ่ม มาจีบ  คงเพราะชอบของแปลกอ่ะนะ
คนมาจีบกรู มีอยู่สองเหตุผลเท่านั้นแหล่ะ
มันไม่มีทางเลือก กะ มันชอบของแปลก
กรูคาดว่า เพ่คนนี้เค้าจีบกรูเพราะทั้งสองเหตุผลมันกดดัน
ตะแรกก้อโทรมาพองาม  พอจารับได้
หลังๆ แม่ม  โทรจิกกรูยังกะชาติที่แล้วมันเปงไก่.. แม่ม ขยันจิกชิบ...
เท่านั้นไม่พอ..
รอดักเจอกรูตาม มุมในบริษัทที่กรูจาเดินผ่าน...
บอกตามตรง.. เจอแบบนี้เข้าไป  กรูแหยงมากกกกก  ถึงขั้นmax
 
และ...
ปัจจุบัน กรูเลิกรับสายแม่มแระ เสือก โทรจิกกรูวันนึงเปงสิบๆ ครั้ง
กรูกลัวกว่าตอนโดนโรคจิตบนรถเมล์ลวนลามเมื่อเร็วๆ นี้อีก
ช่วงนี้ เลยสุขภาพจิตไม่ค่อยดี
เพราะต้องหนีโรคจิตรายวัน...
ก้อเลย...

กลายเป็น
สาว.... ขี้บ่น กว่าเดิม
ขี้หงุดหงิด กว่าเดิม
ขี้วีน กว่าเดิม
ขี้รำคาญ กว่าเดิม
ขี้นอย กว่าเดิม
และ.... ขี้ด่า กว่าเดิมอีก

เวร ของ กรรม
กรรม ของกรูBaring teeth
 
2月17日

อัพเดทชีวิต.... (เผื่อจามีใครอยากรู้)

 

 

ไม่ได้อัพเดทเรื่องราวมานานมาก...เนื่องจากชีวิตเจอจุดเปลี่ยนครั้งเกือบใหญ่

เลยวุ่นวายไปมา...กว่าอะไรๆ จะลงตัว ค่อนข้างจะใช้เวลาอ่ะนะ

 

 

เรื่องของเรื่อง....

ลาออกจากบริษัทเก่า...แล้วย้ายตัวมาทำงานอยู่โรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในอยุธยา

 

ชีวิตช่วงต่อจากที่อัพเดทไปครั้งก่อน ก็เลยเป็นการ...สมัครงาน สัมภาษณ์งาน...ตรวจสุขภาพ  ย้ายบ้าน

 

พอย้ายมาอยู่อยุธยา....ชีวิตเลยเปลี่ยนค่อนข้างเยอะ... จากที่เป็นสาว (เนียน) กทม  กลายมาเป็น สาวโรงงาน

จากที่เคยอยู่แบบสังคมเมืองจัดๆ เลยมาอยู่แบบ บ้านๆ เรียบๆ ง่ายๆ ซะงั้น

 

มาเดือนแรก ทำงานยังไม่เข้าที่เข้าทาง เที่ยวไหนก็ไม่ค่อยไป

มาเดือนสอง เที่ยวจั๊งงง  ยังคงปรับตัวเรื่องงานไปเรื่อยๆ

ตอนนี้เดือนที่สามแล้ว กับบริษัทใหม่ ...รู้สึกว่าเค้าจะประเมินผลโปรงานเดือนนี้แฮะ  เดี๋ยวก็คงจะรู้ผลกันแล้วว่า

จะได้อยู่อยุธยาต่อไป หรือได้ย้ายงานอีก (ฮา)...

 

 

อ่อ...อย่าสงสัยไป..ถ้าจะลืมบอกไปว่า เป็น ล่าม ในโรงงาน..

 

ก็ฟามรู้กรูมีแต่ภาษาญี่ปุ่น...ไม่เป็นล่าม..ก็หากินลำบากนะคับพี่น้อง

 

 

เปลี่ยนเรื่องๆ....  เอาเรื่องไรดี ความรักเหรอ????

เรื่องความรักเนี่ย...ไม่มีไรจะเขียน... เพราะไม่มีเหมือนเดิม...เคยไม่มียังไง ก็ไม่มียังงั้น

มีแวะเวียนเข้ามาในชีวิตบ้าง...ก็เป็นแค่ลมจางๆ ผ่านมาให้รู้สึกว่ามีลมผ่าน...แต่ก็อยู่ไม่นาน แล้วก็พัดไป

 

ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะมีนะ...ไอ่ความรักเนี่ย... แต่รู้สึกว่า  การที่จะรู้สึก ใช่ กับใครซักคนเนี่ย... มันยากจัง

จะว่าเราเรื่องมาก เลือกมากหรือเปล่า...อันนี้ไม่รู้ว่ะ...

 

แต่ไม่ได้รู้สึกพิเศษกับใครมาซักพักใหญ่ๆ แล้ว....โสด...จนอยู่ตัว

ความรักอ่ะ...ไว้มันถึงเวลา...มันก็คงจามาเองแหล่ะ...คงไม่มาเป็น ลมพัดๆ เหมือนทุกวันนี้หรอกเนาะ...

11月8日

"หยุด"...ทำร้ายตัวเองซะที

เป็นอารายไปฟะ กรูเนี่ย
นอกจากเป็นพวก "สุขนิยม"  ใช้ชีวิตเอาความสุขเป็นที่ตั้งแล้ว
กรูยังเป็นพวก "เอ็ม" (ที่ตรงข้ามกะ "เอส") ด้วยใช่มั้ยเนี่ย
 
ทำร้ายตัวเองอยู่ได้.....
ทำตามใจตัวเองจนเป็นเรื่อง...ตลอดเวลา
เวลาเจ็บ...เวลาร้องไห้...ก็มีแต่ ตัว "กู"นี่แหล่ะ ที่สนใจ ที่คอยปลอบ "ตัวกู" เอง
 
ฝืน...ให้ได้อะไรขึ้นมา
เจ็บ...ก็ต้องจำซะที
จาแกล้งโง่อย่างนี้อีกนานมะ....
 
กรูคงไม่หายเจ็บ..ไม่หายโง่..ถ้ากรูยังไม่หยุดทำร้ายตัวเองซักที....
 
 
อีบ้าเอ๊ยยยย   โกรธตัวเองจริงๆ
11月2日

เปิดเล่ม "เข็มทิศชีวิต" ตอน คุณยายเจ้าปัญญา

มีคุณยายคนหนึ่ง อาศัยอยู่กับหลานสองคน
ทุกวันหลานทั้งสองจะออกไปเที่ยวเล่นสนุกสนานตามห้าง ตามบาร์ โรงหนัง โรงละคร
ทิ้งให้คุณยายอยู่บ้านคนเดียว พอคุณยายห้ามปราม หลานๆ ก็ตอบว่า
"แหม..ทำงานมาเหน็ดเหนื่อย ก็ขอออกไปหาความสุขบ้างสิ"
 
 
กลางดึกวันหนึ่ง หลานทั้งสองกลับถึงบ้าน เห็นคุณยายกำลังเดินก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าบ้าน
ถามได้ความว่า คุณยายกำลังหาเข็มเย็บผ้าที่ทำตกไป
หลานทั้งสองถามว่า คุณยายทำเข็มหล่นตรงไหน จะได้ช่วยหาให้เจอ
 
 
คุณยายรีบตอบทันที "อ๋อ ยายน่ะ ทำเข็มหล่นตรงหน้าเตียงในห้องนอนจ้ะ"
"อ้าว..แล้วยายมาหาตรงนี้ทำไมละจ๊ะ"  หลานถาม
"ก็ยายเห็นว่า ตรงนี้น่ะ ไฟมันสว่างดี เผื่อจะเจอได้ง่ายๆ "
 
เท่านั้นเอง  หลานทั้งสองก็นั่งลงหัวเราะจนท้องแข็ง
"ยายจ๋า  ยายงงรึเปล่า เข็มหล่นในห้อง แล้วมาหาที่ใต้เสาไฟฟ้าเนี่ยนะ"
 
คุณยายตอบกลับทันทีว่า
 
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะหลานรัก ก็ทีหลานน่ะ  ทำความสุขหล่นหายไปจากใจ ยังไปเที่ยวหาตามผับ ตามบาร์ ตามห้างได้ทุกวัน"
 
 
(อ้างอิงจาก  เข็มทิศชีวิต หน้า ๒๕)
--------------------------------------
 
อ่านแล้วกลับมาย้อนดูตัวเอง...ตอนนี้ เราคงเป็นหนึ่งในสองคนของหลานยายแน่ๆ
หาความสุขฉาบฉวยมาโปะทับความทุกข์ที่สะสม
 
เมื่อไหร่ที่ความสุขอันนั้นมันหลุดลอก...ความทุกข์ก็เสนอหน้ามาให้เห็นอยู่ดี
หรือว่า ความทุกข์มันจะดันความสุข กระเด้งออกมา เพราะมันเยอะ...เกินไป
 
เอาบทความดีๆ มาลง เผื่อจะมีใครมาอ่าน
 
ได้อ่านอะไรดีๆ ก็อยากแบ่งปันให้อ่าน..จะได้รู้สึกดีๆ เหมือนๆ กัน
 
 
 
 
 
9月30日

Update.. My Life

ตอนนี้ชีวิตสบายดีมีความสุขปกตินะคับพี่น้องคับ
แค่ว่า เหนื่อยนิดหน่อย เพราะว่า ไม่ค่อยยอมหลับยอมนอน
เต้นแรงเต้นกา บ้าบอ หารูอุดไม่เจอซักกะวัน
สรุปว่า รั่วทุกวันน่ะแหล่ะ
 
สภาพชีวิตโดยรวมตอนนี้
เป็น เมรีติดปีก..หลงแสงสี
นิยมบริโภคสุรา และเดินทางเป็นว่าเล่น ไม่เกี่ยงระยะทาง
 
ตอนนี้เลย "แบตหมด" เพราะว่าใช้ร่างกายตัวเองหนักเกินไป
 
เป็นเดือนที่กรูไม่หยุดไม่หย่อนเรยจิงๆ...เที่ยวมันอยู่นั่นน่ะ
 
 
 
จำได้ว่าเสาร์อาทิตย์แรกของเดือน ไปงานรับปริญญาไอแอมที่ธรรมศาสตร์
ทำไม แอมมันไปจบนิติธรรมศาสตร์ ติดต่อถามมันเองโดยตรงเถิดเอย
 
เสาร์อาทิตย์ถัดมา ...จิตตก...เลยถ่อนั่งรถไฟ ไประบายอารมณ์ถึงหัวหินนู่น
กลับมา....เลยดีขึ้นมานิดนุง
 
ถัดมาอีก...งานอาจารย์ศิลป์ เมากันปลิ้นๆ ทั้งงาน....เท่าที่จำได้
ตอนอยู่ในงานฮอตมาก มีแต่คนมาขอเบอร์....เอาเข้าจริง ไม่มีใครโทรมาคับพี่น้อง
ความโสดยังครอบครองเบลล์ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น....เพราะ..ขายไม่ออก นั่นเอง
 
สัปดาห์ปลายเดือน....ไป แพที่กาญฯมา....
เป็นทริปสนุกหฤหรรษ์  กลับมาระบมไปสามวัน...แต่ก็สนุกดี
 
จนมาถึงสัปดาห์นี้...ได้อยู่บ้านนิ่งๆ ซักที
แต่ไม่ทันไร...เพื่อนก็โทรมาจิกไปข้าวสาร
 
อะไรยังไงไม่รู้...รู้แต่หมดไปสี่กลม...แดนซ์กัน"ฮา" กระจายคับ..
แวะกินบะหมี่เกี๊ยวปูที่ทองหล่อต่อ กลับมาตีสี่แน่ะ
 
 
แต่ละเสาร์อาทิตย์ยังใช้ชีวิตคุ้มขนาดนี้ ไม่้ต้องพูดถึงวันธรรมดาเลยนะ เพราะ..ตอนนี้ควบตำแหน่งล่ามและเออีในคนเดียวกัน
เดินทางอย่างน้อยวันละสองที่...เหนื่อยหน่อย แต่ก็ได้รู้อะไรอีกเยอะแยะที่ไม่เคยรู้มาก่อน....แลกกันๆ หยาดเหงื่อกะประสบการณ์
 
ชีวิตตอนนี้ก็เลยหรรษาดี...ติดแค่ว่า....เรื่องที่กำลังหนี..มาโดยตลอด...เริ่มคุกคาม
จะสุข ก็สุขหรอก แต่เวลา เศร้านี่...ก็พอตัวเลยทีเดียว....
หนีเรื่องไรอ่ะเหรอ.... "ความรัก" ไง...ตอนไม่อยากได้...แวะมาหากรูทำไมฟะ
ตอนกรูอยากได้อยากมี....ไม่เคยจะเฉียดมาเลยนะได้ข่าว 
ไม่อยากจะผิดศีลไปนานๆ .... แต่ก็ อาการหนักขึ้นทุกวัน...เฮ้อ....
 
 
久しぶりに日本語で日記を書かないなと気がするわ
今月すごく忙しかったけど、いろんな気分があったの。
 
今月って忙しくて、楽しくて、悲しくて、幸せがあって、落ち込んで、落ち着いて、寂しい。
 
仕事で、毎日くらい忙しいけど、知らないことがいっぱいあって、勉強になって、頑張らないとね。
たまに、仕事ですごく疲れてしまった。でも、まだまだやる気があるので、頑張って続けようとおもう。
 
さて、今月の毎土日、出かけて、遊んでばかりいたの。
あっちこっちに行って、疲れるけど、楽しかった。
特に、そばに。。。いてくれたから、疲れても、毎日幸せ。
 
何でだろうな。
昔、自分は恋を追いかけてたのに、いつも失恋だった。
でも、今は一人で平気なのに、恋っていらないと思うと、いる人に気に入った。
 
いけない恋愛なのに、止まらなくて、だんだん気持ちが強くなってきて、自分が弱くなってきた。
いつものように強くない。
 
 
 
 
いつものように強くなりたいのに、君を忘れたくない。どうしよう。